தாயகம் திரும்பும் இலங்கை அகதிகளுக்கு கதவுகள் திறக்கப்படுமா?

பல ஆண்டுகளாக இந்தியாவின் தமிழகத்தில் அகதி முகாம்களிலும், முகாம்களுக்கு வெளியேயும் வாழ்ந்து வரும் இலங்கைத் தமிழர்களின் தாயகம் திரும்பும் எதிர்பார்ப்புக்கு இலங்கை அரசின் புதிய அமைச்சரவைத் தீர்மானம் ஒரு முக்கியமான வாய்ப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

போரின் கொடூரத்தால் தாயகத்தை விட்டு வெளியேறிய ஆயிரக்கணக்கான இலங்கையர்கள், அன்றைய சூழ்நிலையில் முறையான கடவுச்சீட்டு அல்லது குடிவரவு ஆவணங்கள் இன்றி இந்தியாவை சென்றடைந்தனர். அவர்களில் பலர் இன்று ஒரு தலைமுறையின் வாழ்க்கையை தமிழகத்திலேயே கழித்துள்ளனர். குழந்தைகள் அங்கே பிறந்துள்ளனர்; குடும்பங்கள் அங்கே உருவாகியுள்ளன. ஆனால் அவர்களின் மனதில் தாயகம் என்ற உணர்வு இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறது.

இந்நிலையில், முறையான ஆவணங்களின்றி இந்தியாவுக்குச் சென்ற சில இலங்கையர்களை அடையாளப்படுத்தி, பாதுகாப்புத் தடையகற்றல் நடைமுறைகளுக்குப் பின்னர் சட்ட நடவடிக்கையின்றி மீண்டும் நாட்டிற்குள் அனுமதிப்பதற்கான அமைச்சரவைத் தீர்மானம் வரவேற்கத்தக்கதாகும்.

ஆனால் ஒரு கதவைத் திறப்பது மட்டும் போதாது; அந்தக் கதவின் வழியாக மக்கள் பாதுகாப்பாகவும் கண்ணியமாகவும் தாயகம் திரும்புவதற்கான பாதையையும் அரசாங்கம் அமைக்க வேண்டும்.

தாயகம் திரும்ப விரும்புபவர்கள் அனைவரையும் சந்தேகத்தின் கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்பது இந்த முயற்சியின் அடிப்படை நோக்கத்தையே பாதிக்கும். போரினால் இடம்பெயர்ந்த ஒரு குடும்பம் பல தசாப்தங்களுக்குப் பின்னர் தாயகம் திரும்ப முன்வரும்போது, அவர்களை முதலில் மனிதர்களாகவும், பின்னர் சட்டரீதியான நடைமுறைகளுக்கு உட்பட்டவர்களாகவும் அணுக வேண்டிய பொறுப்பு அரசுக்கு இருக்கிறது.

அதேவேளை, தேசிய பாதுகாப்பு தொடர்பான கவலைகளையும் புறக்கணிக்க முடியாது. கொலை, தேசத்துரோகம் போன்ற கடுமையான குற்றங்களுடன் தொடர்புடையவர்கள் குறித்து உரிய சட்ட நடைமுறைகள் பின்பற்றப்பட வேண்டும். ஆனால் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் நிரபராதியான அகதிகள் அனைவரும் சந்தேக நபர்களாக கருதப்படக் கூடாது. பாதுகாப்புக்கும் மனிதநேயத்துக்கும் இடையில் சமநிலை ஏற்படுத்துவதே நல்லாட்சியின் அடையாளம்.

இந்தியாவில் உள்ள இலங்கை அகதிகளின் தாயகம் திரும்பும் செயற்பாட்டில் United Nations High Commissioner for Refugees போன்ற அமைப்புகளுடன் இலங்கை அரசும் இந்திய அரசும் இணைந்து வெளிப்படையான நடைமுறையை உருவாக்க வேண்டும்.

இங்கு இன்னொரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது.

தாயகம் திரும்ப விரும்பும் அனைவரையும் எவ்வாறு அழைத்து வரப் போகிறோம்?

தற்போதைய தீர்மானத்தில் ஆவணங்கள், அடையாளப்படுத்தல், பாதுகாப்புத் தடையகற்றல் மற்றும் சட்ட நடவடிக்கைகள் தொடர்பான விடயங்கள் பேசப்பட்டுள்ளன. ஆனால், தாயகம் திரும்ப விரும்பும் மக்களின் பயண வசதி குறித்து போதுமான கவனம் செலுத்தப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை.

பல ஆண்டுகளாக இந்தியாவில் வாழ்ந்த அகதி குடும்பங்களிடம் உடமைகள் உள்ளன. குடும்பப் பொருட்கள், ஆவணங்கள், வீட்டு உபயோகப் பொருட்கள், குழந்தைகளின் பொருட்கள் என அவர்களிடம் கொண்டு வர வேண்டியவை இருக்கலாம். விமானப் பயணம் அவர்களுக்கு செலவானதாகவும், அதிகமான உடமைகளை எடுத்துச் செல்ல முடியாததாகவும் இருக்கலாம்.

எனவே, தாயகம் திரும்ப விரும்பும் அகதிகளுக்காக இந்தியாவின் தமிழகத்திலிருந்து இலங்கைக்கு விசேட கப்பல் சேவையை ஏற்பாடு செய்வது குறித்து இரு அரசுகளும் பரிசீலிக்க வேண்டும்.

குறிப்பாக, பல குடும்பங்கள் ஒன்றாகப் பயணம் செய்யக்கூடிய வகையில், அவர்களது அத்தியாவசிய உடமைகளுக்கு நியாயமான அளவில் சலுகை வழங்கும் ஒரு மனிதநேய மீள்குடியேற்றப் பயணத் திட்டம் உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

இது வெறும் போக்குவரத்து வசதி அல்ல. இது ஒரு அகதி குடும்பத்தின் வாழ்க்கையை மீண்டும் தாயகத்துடன் இணைக்கும் பாலம்.

அதேபோன்று, தாயகம் திரும்பும் குடும்பங்களுக்கு குடியிருப்பு, காணி, கல்வி, சுகாதாரம், வாழ்வாதாரம் மற்றும் தொழில் வாய்ப்புகள் தொடர்பான ஒருங்கிணைந்த மீள்குடியேற்றத் திட்டமும் அவசியம்.

“நாடு திரும்புங்கள்” என்று அழைப்பது எளிது. ஆனால் “திரும்பிய பின்னர் நீங்கள் எவ்வாறு வாழப் போகிறீர்கள்?” என்ற கேள்விக்கான பதிலையும் அரசாங்கம் வழங்க வேண்டும்.

தமிழகத்தில் பல ஆண்டுகளாக வாழ்ந்து வரும் அகதிகளின் குழந்தைகள் இலங்கை பற்றி தங்கள் பெற்றோரின் நினைவுகள் மூலமாகவே அறிந்திருக்கலாம். அவர்கள் மீண்டும் இலங்கைக்கு வரும்போது, அவர்களுக்கு கல்வி மற்றும் சமூக ஒருங்கிணைப்பு தொடர்பான சிறப்பு ஏற்பாடுகள் தேவைப்படலாம். இதையும் அரசாங்கம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

மேலும், தாயகம் திரும்ப விரும்பாதவர்களை எந்தவிதத்திலும் கட்டாயப்படுத்தக் கூடாது. தன்னார்வத் திரும்புதல் என்ற அடிப்படையே இத்திட்டத்தின் மையமாக இருக்க வேண்டும்.

இலங்கை அரசின் இந்த முடிவு உண்மையான நல்லிணக்கத்தின் ஒரு படியாக மாற வேண்டுமெனில், அது அரசியல் அறிவிப்பாக மட்டும் நிற்கக்கூடாது. நடைமுறைத் தடைகள் அனைத்தும் அகற்றப்பட்டு, அகதிகள் தங்கள் விருப்பத்தின்படி பாதுகாப்பாகவும் கண்ணியமாகவும் திரும்புவதற்கான முழுமையான திட்டமாக அது மாற வேண்டும்.

பல ஆண்டுகளாக தாயகத்திலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட ஒரு தலைமுறைக்கு, வீடு திரும்புதல் என்பது ஒரு குடிவரவு நடைமுறை அல்ல.

அது ஒரு வாழ்க்கையை மீண்டும் தொடங்கும் உரிமை.

எனவே, இலங்கை அரசாங்கம் தமிழக அகதிகளுக்காக ஒரு “பாதுகாப்பான, கண்ணியமான, தன்னார்வத் தாயகம் திரும்பும் திட்டத்தை” உடனடியாக உருவாக்க வேண்டும்.

இந்திய அரசாங்கமும் அதற்கு முழுமையான ஒத்துழைப்பை வழங்க வேண்டும். விமானப் பயணத்துடன் மட்டுப்படுத்தாமல், தேவையானால் விசேட கப்பல் சேவைகள், உடமைகளுக்கான சலுகைகள், ஆவண உதவி மற்றும் தாயகத்தில் மீள்குடியேற்ற ஆதரவு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு மனிதநேயத் திட்டம் உருவாக வேண்டும்.

இன்று திறக்கப்படும் கதவு, நாளைய நல்லிணக்கத்திற்கான கதவாக மாறுமா என்பதே இப்போது எழும் கேள்வி.

அதற்கான பதில் அரசாங்கத்தின் அடுத்த நடவடிக்கைகளில்தான் உள்ளது.

தாயகம் அழைக்கிறது என்றால், அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு திரும்ப வருபவர்களுக்கு தாயகமும் கரம் நீட்ட வேண்டும்.